Gratis E-book, AI-stem, Audioboek: Schetsen uit Amerika en Tafereelen uit Italië van Charles Dickens

Audioboek: Schetsen uit Amerika en Tafereelen uit Italië van Charles Dickens
0:00 / Unknown
Loading QR code...
U kunt de volledige inhoud van Schetsen uit Amerika en Tafereelen uit Italië van Charles Dickens beluisteren in onze app AI Voice Audioboek op iOS en Android. U kunt elke stem klonen en uw eigen Audioboeken maken van e-books of websites. Download nu vanuit de Mobiele App Store.
Luister naar het Audioboek: Schetsen uit Amerika en Tafereelen uit Italië van Charles Dickens
SCHETSEN UIT AMERIKA EN TAFEREELEN UIT ITALIË
DOOR CHARLES DICKENS.
SCHETSEN UIT AMERIKA.
I. MIJN VERTREK.
Nooit zal ik de één kwart ernstige en drie kwart grappige verbazing vergeten, waarmee ik den derden Januari achttienhonderd twee en veertig 's morgens de deur opendeed van, en mijn hoofd stak in een paviljoen of zoogenaamde "Staatsie-hut" aan boord der Brittania, een stoompacket van twaalfhonderd gemeten tonnen, die bestemd was voor Halifax en Boston, en Harer Majesteits mail overbracht.
Dat dit paviljoen opzettelijk was afgehuurd geworden voor "Charles Dickens, Esquire, en Echtgenoote," was zelfs voor mijn alledaagsch verstand op voldoende wijze begrijpelijk gemaakt door een heel klein stuksken papier, waarop het feit vermeld stond, welk stuksken papier aan een nogal luchtige sprei was vastgehecht, die over een nogal dunne matras hing, waarmee een bijna ontoegankelijke kooi belegd was als een heelmeesterspleister. Maar dat dit nu het paviljoen was, waar Charles Dickens, Esquire, en Echtgenoote, ten minste al vier maanden lang dag en nacht met elkaar over aan 't redekavelen geweest waren,--dat dit nu met eenige mogelijkheid dat snoeperige kamertje der verbeelding kon zijn, waarvan, als de geest der profetie maar vaardig over hem was, Charles Dickens, Esquire, altoos voorspeld had, dat het ten minste één kleine sofa zou bevatten, maar waarvan zijne vrouw, die een bescheiden edoch allerprachtigst inzicht in de beperkte afmetingen van dat snoeperige kamertje der verbeelding had, van den beginne had vermoed dat er in den een of anderen hoek hoogstens bergplaats zou wezen voor haar kolossale valiezen (valiezen, die men nu evenmin door de deur kon krijgen, zelfs niet met horten en stooten, als men een kameelpardel in een bloempot zou kunnen stoppen),--dat nu deze ten eenenmale onpractische, door en door hopelooze en allermalste kast in 't geringste verband stond met die glundere en lieve, om niet te zeggen met weidsche praal gestoffeerde vertrekjes, zooals die, met een meesterlijke hand geschetst, op de zwaar verniste steendrukplaat afgebeeld waren, die men op 't kantoor van den agent te Londen ziet hangen,--dat nu, om kort te gaan, deze mijne "staatsie-hut" iets anders kon zijn dan een kluchtige verzinning of aardige grap, door den kapitein uitgevonden en in practijk gebracht, om zoodoende zijn passagiers des te grooter verrassing en genot te bereiden met het werkelijke paviljoen, dat zoo aanstonds geopend zou worden;--zie, dit waren altemaal waarheden, die mijn verstand voor 't oogenblik inderdaad te boven gingen. En zoo ging ik zitten op een soort van paardenharen brits of plank, waarvan er twee zoo in de hut waren, en zonder een woord te kikken of een spier van mijn gezicht te vertrekken, keek ik naar een stuk of acht vrienden, die met ons aan boord waren gekomen en hun tronies op allerhande manieren gestooten en geschaafd hadden, toen ze door 't smalle deurtje naar binnen probeerden te kruipen.
Voordat we beneden waren, kregen we eerst nog een fikschen schok beet, die ons, hadden we niet onder de blijgeestige menschen ter wereld behoord, met de naargeestige voorgevoelens zou vervuld hebben. De aan verbeelding kennelijk zoo rijke kunstenaar, op wien ik al gezinspeeld heb, heeft in 't zelfde groote werk een kamer voorgesteld van een bijna eindeloos perspectief, die, zooals de heer Robins zou zeggen, met meer dan Oostersche pracht gestoffeerd, en daarbij (maar niet zoo, dat men er overlast van heeft) met groepjes dames en heeren gevuld is, die onder elkaar een pret maken dat het een aard heeft. Voor en aleer wij in de ingewanden van 't schip afdaalden, waren we van 't verdek in een langwerpig smal vertrek gekomen, dat wel iets weg had van een reusachtige lijkkoets, met ramen aan de kanten. Aan 't boveneinde stond een sombere kachel, waar een stuk of vier verkleumde hofmeesters hun handen aan warmden, en langs de geheele lengte was er aan weerskanten een lange, o, zoo lange tafel neergezet, met een rek boven iedere tafel, dat opgepropt met glazen en olie- en azijnstelletjes aan den lagen zolder was vastgemaakt, en, akelig genoeg, op stortzeeën en stormweer zinspeelde. Tot dusver had ik het ideale voorgevoel nog niet gehad van al 't genoegen, waarmee de kamer me naderhand zoo rijkelijk begiftigd heeft, maar ik merkte, dat een onzer vrienden die er zich mee belast had om datgene, wat betrekking had op onze reis, in orde te brengen, bleek werd toen hij binnenkwam, een beetje achteruit trad naar den vriend, die achter hem stond, zich onwillekeurig voor 't hoofd sloeg, en stotterend bij zich zelf mompelde: "Onmogelijk! dat kan niet wezen!" of iets van dien aard. Zich geweld aandoende, kwam hij echter weer zoo'n klein beetje op zijn verhaal, en na bij wijze van inleiding een paar maal te hebben gekucht, schreeuwde hij met een spookachtigen lach, die mij nog altijd bijblijft, terwijl hij meteen naar alle kanten rondkeek: "Maar, hofmeester, zeg reis, waar is de ontbijtkamer toch?" Allen voorzagen wij wat het antwoord moest zijn, en begrepen den angst dien hij uitstond. Dikwijls had hij gesproken van het salon, zich het denkbeeld, gelijk de kunstenaar dat geïllustreerd had, in 't hoofd gezet en van lieverlede uitgewerkt,--daarbij ons gewoonlijk thuis aan 't verstand zoeken te brengen, dat wij, wilden we er ons een juiste voorstelling van vormen, den omvang en het meublement eener gewone zitkamer met zeven te vermenigvuldigen, als wanneer het er een beetje op zou gaan gelijken. En toen nu de man hem in antwoord op zijn vraag de waarheid zei, de plompe, ongenadige, naakte waarheid: "Dit is 't salon, m'nheer,"--waggelde hij als van den donder getroffen.
Bij personen, die zoo gauw bij elkaar vandaan zouden gaan en tusschen hun anders dagelijkschen omgang den geduchten grensboom van ettelijke duizenden mijlen stormachtige ruimte zouden oprichten; die om die reden den hun nog overblijvenden kortstondigen tijd van gezellig bijeenzijn niet graag met een andere wolk, zelfs met geen voorbijgaande schaduw eener oogenblikkelijke teleurstelling of spijtigheid wilden benevelen,--bij zoo gedi
U kunt de volledige eBook Schetsen uit Amerika en Tafereelen uit Italië van Charles Dickens downloaden, online lezen en meer details vinden via
En converteer het naar een Audioboek met elke stem die u wilt in onze AI Voice Audioboek-app.
Loading QR code...